Note to self

naamloos

Mijn zoon, man en ik wonen in een appartement op één hoog. Het huis is klein, de trap is steil. We hebben geen auto. Dit was een bewuste keuze. We wilden de kosten ervan niet hebben, in verband met mijn hoge zorgkosten. Iedere ochtend om 7.00 (mits de kleine ons niet eerder wakker maakt) gaat de wekker. Een uur later vertrekt mijn man naar zijn werk. Soms tot 17.30, soms tot 19.00, soms tot 01.00, want hij doet de boodschappen en werkt twee banen. En in die tijd draag ik de zorg voor onze kleine, het huishouden en, helaas, ook voor mijzelf.

Gezien ik stadium drie lipoedeem heb, is dit ontiegelijk zwaar. Oppas heb ik niet, – zie deze blog als je wilt weten waarom dit zo is – opvang wil ik nog niet aan. Het leven forceert mij kortom om door te sukkelen. Ongeacht de dagelijkse pijn sleep ik mezelf, baby onder de arm, kinderwagen vooraf, de steile trap af. En later dezelfde weg weer terug. Want mijn zoontje moet ook buitenkomen. En langs het consultatiebureau en de huisarts. Zelf heb ik ook talloze afspraken. Zo moet ik twee keer per week langs de fysiotherapeut.

Iedere week is het kortom ‘knallen’. Lang ben ik droevig geweest over het gebrek aan hulp. Ik ben met mijn 26 jaar net een oud vrouwtje. Maar waar oude vrouwtjes hulp in de huishouding krijgen, heb ik daar geen recht op. En weet je wat? Ergens ben ik daar wel blij om ook. Iedere keer dat ik die steile trap heb beklommen, is dat een overwinning. Iedere keer dat ik mijn zoontje – vier zakken aardappelen! – onder mijn arm ‘scoop’ en door de gang laat vliegen, is dat een euforisch moment. Het is oh zo zwaar. Ik lig aan het einde van de dag gebroken in bed. Maar ik doe het allemaal alleen!

Toen ik van de week als verjaardagscadeau visitekaartjes ontving van mijn man, met daarop de titel ‘ervaringsdeskundige’, moest ik blozen. Het zit niet in mijn aard om te pronken en patsen of titels aan te nemen. Maar ik zou trotser op mijzelf moeten zijn. Ik predik hier op Lipoedeemdame voor zelfrespect onder lipoedeem-patiënten. Maar net als jullie, heb ik zelf ook gewoon regelmatig moeite met het vinden en behouden van liefde voor mijzelf. Ik zou me sterk en zelfstandig en mooi moeten vinden. Maar ik twijfel nog regelmatig aan de vrouw die ik in de spiegel zie.

Daarom deze note to self: je bent krachtig. Je bent mooi. Zoals de oervrouwen deden, sleep jij je kroost door de wildernis terwijl je oerman op jacht is. Je laat je niet kisten. Wees trotser.

Liefs,

Lipoedeemdame

Stinafo

leonie-overhandiging-cheque-2-11102016Afgelopen dinsdag 11 oktober (op mijn verjaardag!) ging ik langs bij Stinafo. Stinafo ofwel Stichting Nationaal Fonds ‘Het Gehandicapte Kind’ zet zich in voor kinderen en jongeren (tot 25 jaar) met een handicap of chronische ziekte. Stinafo heeft een missie:

Missie: “Omdat geen enkel gehandicapt kind noodzakelijke hulp mag ontberen als gevolg van ontoereikende regelgeving of het ontbreken van middelen biedt Stinafo als vangnet in zulke gevallen uitkomst.”

Ofwel, stinafo biedt hulp voor kinderen met een handicap als zij geen of onvoldoende hulp krijgen van overheid, zorgverzekeraars of fondsen met speciale doelstellingen.

Om gewoon mee te kunnen doen in onze maatschappij is die hulp voor kinderen met een beperking onmisbaar.

Ze zagen mij op Hart van Nederland en besloten om maar liefst 5000 euro voor mijn operaties te doneren! Wauw! Met deze prachtige donatie heb ik inmiddels genoeg geld bij elkaar voor de eerste 2 operaties, die zeer binnenkort zullen gaan plaatsvinden.

Ik wil Stinafo en in het bijzonder Vanessa Veenman middels deze weg nogmaals ontzettend bedanken!

Meer info over Stinafo vind je door hier te klikken! of via hun Facebook pagina door hier te klikken! 

Mijn pagina op Stinafo vind je door hier te klikken.

Liefs,

Lipoedeemdameleonie-overhandiging-cheque-11102016

Ruzies door Lipoedeem

Een van de zaken waar we – ook ik – het eigenlijk nooit over hebben, zijn de sociale gevolgen van het hebben van Lipoedeem. Door de cosmetische problemen die de ziekte ons geeft, krijgen Lipoedeemdames te maken met talloze lullige opmerkingen, verwijten en andere kwetsende interacties met onze niet-zieke medemens. Wanneer het vreemden betreft, mensen op straat bijvoorbeeld, is dat erg.

Maar helaas stuit de gemiddelde Lipoedeemdame ook regelmatig op ongeloof, onbegrip en de bijbehorende lullige opmerkingen binnen hun eigen gezin en/of familie. Velen van ons pikken dit. Of tolereren het. We kruipen in onze schulp, tonen begrip voor de gemene echtgenoot, (schoon)moeder, broer, zus of schoonfamilie. We geven onszelf graag de schuld. Maar er zijn ook Lipoedeemdames die asociaal gedrag en onbegrip van familieleden niét tolereren. Lipoedeem zorgt zo helaas vaak voor grote ruzies binnen gezinnen en families, waar ‘voor jezelf opkomen’ geen kwaliteit is die men kan waarderen.

Ook ik heb hier veel mee te maken. Familieleden die op visite kwamen en de inhoud van mijn keukenkastjes gingen beoordelen, bijvoorbeeld. De diagnose lipoedeem was toen allang gesteld. Dat mijn benen niet deze omvang hebben vanwege een pakje pannenkoekenmix, zou duidelijk moeten zijn. Maar toch wezen familieleden mij regelmatig op voeding, alsof dat het echte probleem was.

Maar het zijn niet alleen dit soort incidenten waar ruzies uit voort komen. Het is meer het algehele gevoel dat ‘gezonde’ familieleden je kunnen geven. Zij groeiden op in een maatschappij met een afkeer voor mensen met overgewicht. En, bedoeld of onbedoeld, zien zij mensen als mij dus vaak als minderwaardig ten opzichte van een ‘normaal, gezond’ persoon. Zo voelt het tenminste.

Ik worstel door de behandeling van mijn familie met een hoop onzeker- en boosheid. Zo heb ik het idee dat ik niet gehoord word. Dat mijn mening er niet zo toe doet. Ik ervaar dat mijn bezittingen niet echt de mijne zijn. Wanneer er bijvoorbeeld van mij wordt gestolen, noemt niemand het diefstal. Mijn man en mijn zoon krijgen tevens een afwijkende behandeling ten opzichte van de andere schoonfamilie en kleinkinderen. Ze worden maar nèt erkent. Niemand heeft echt oog voor ze.

Mijn familie is inmiddels zover dat zij weten dat ik een ziekte heb. Maar de ernst ontgaat ze. Echt bevatten doen ze het nog lang niet. Ik krijg bijvoorbeeld nooit vragen over mijn gesteldheid. Andere familieleden die lijden aan ‘geloofwaardigere’ ziektes wel. En terwijl men binnen mijn familie elkaar ruimschoots op de schouders klopt voor geleverde prestaties, heb ik de laatste maanden ook nog geen één keer van ze gehoord dat men trots is op alles wat ík heb bereikt. Want ook mijn prestaties doen er niet echt toe, of zijn niet van mij.

Hier een gesprek over voeren heeft geen nut. Het leidt tot ruzies en, in een oogblink, tot relatiebreuken. Als minderwaardig persoon, het ‘dikkerdje’ van de familie, moet ik immers blij zijn dat men überhaupt oog voor mij heeft. En ben ik dat niet, dan streept men mij gewoon weg. Maar gelukkig weet ik heel goed wie ik ben. Ik ben een krachtige vrouw. Iemand die vecht tegen een ziekte waar ontiegelijk veel onrecht aan kleeft. En daarmee niet alleen zichzelf, maar ook heel veel andere vrouwen sterker maakt. Dat begrijp ik althans uit de vele lieve reacties. Wanneer mensen, familie of niet, mijn waarde niet juist inschatten, is dat hun verlies.

Het heeft lang geduurd voordat ik er zo in ben gaan staan. En ik geef toe: het is niet altijd leuk. Maar ik voel me veel rustiger, veel beter, nu ik niet meer hoef te worstelen met familieleden en vrienden die geen respect voor mij hebben. Wanneer je jezelf als minderwaardig en zwak opstelt, zullen mensen je zo gaan behandelen. Wees dus sterk. Laat niemand de helse ziekte die jij hebt bagatelliseren en reduceren tot een eetprobleem of iets in die oplosbare hoek. En laat je door niemand vertellen dat het hebben van Lipoedeem betekent dat je minder waard bent dan een ander.

Lipoedeemdame_door_Artsandcraftsbycindel

Vrijheidsbeeld

Lieve allemaal,

Er is al ontzettend goed gedoneerd op mijn Dream or Donate pagina, maar achter de schermen werk ik nog altijd hard aan meer bekendheid voor Lipoedeem te krijgen. Samen met mij denken meer mensen mee. Zo ook mijn tante Arma. Zij bracht onlangs een boek uit, genaamd Vrijheidsbeeld. De opbrengsten van de verkoop van dit boek gaan voor 100% naar mijn operatie potje. Ik wil jullie dan ook vragen om dit mooie boek te bestellen. Leuk voor jezelf, of om cadeau te geven! (alvast voor onder de boom!) Zo steun je niet alleen mijn tante, maar zo komt mijn te behalen doel van 20.000 euro voor de operaties hopelijk sneller dichterbij!

Hieronder een korte beschrijving van het boek:

Arma krijgt al heel jong veel te verwerken. De weinige toekomstplannen die ze zo jong heeft kunnen maken, vallen al in duigen voordat ze de lagere school verlaat. Ze vecht met de gevoelens die haar valse hoop geven, zoals de verlangens om door te leven zonder zich aan te passen aan de veranderde situatie.

De mensen die haar liefhebben, proberen haar te helpen, maar Arma gaat haar eigen gang. Die loopt over een weg die bijna te smal is voor haar rolstoel.

Arma is als klein meisje al gefascineerd door alles wat met de Here Jezus te maken heeft. Dan al belooft ze Hem trouw te blijven. Dat ervaart ze als zegen, nooit als opgelegde plicht.

Ze wil zoekende mensen boeien en uitnodigen om dichterbij Jezus te komen. Vooral om hen de rust te laten ervaren die ze zelf mocht vinden.

Arma wil zich niet in eerste instantie fixeren op alle narigheid en ellende van de wereld, ook en vooral wil ze zich niet toespitsen op de negatieve kanten van haar eigen invalide bestaan.

De tekening op de cover werd gemaakt door een dove man, die ze via een doventolk ontmoette op Facebook.  Deze man liet zich niet kisten door zijn handicap. Arma doet dat ook niet.

‘Dat doen we pas als we onze aardse dood sterven’, zegt Arma.

Het boek is te bestellen via Bol.com klik hier!, en ook via Boekenroute.nl.

Wil je een nog een gesigneerd kaartje van de auteur of een bedankje van mij ontvangen? Stuur dan even een berichtje naar info@lipoedeemdame.nl met de bestelbevestiging en je adres, dan zorg ik ervoor dat het jouw kant op komt!

 

Ik wil via deze weg mijn tante ontzettend bedanken voor haar hulp en liefde!

Liefs,

 

Lipoedeemdame

Update!

update

De laatste 2 weken is er ontzettend veel gebeurd. Ik heb onder andere meegewerkt aan twee televisie programma’s, onder andere Hart van Nederland , en een item in de Week van Powned op NPO3. – Kijk hier mijn Powned item terug!

– Kijk hier Hart van Nederland terug! en laat een reactie achter onder dit bericht of op de Facebook pagina van Lipoedeemdame

– Wondervol heeft een artikel van mij geplaatst, deze vind je hier terug!

– Mijn lieve lotgenoot Elmie heeft een blog over mij geschreven! Deze kun je vinden door hier te klikken! 

– Lipoedeem onder de aandacht besteedde ook aandacht aan mijn uitzending en Dream or Donate, evenals de geweldige pagina Onzichtbaarziek waar ik altijd op veel steun kan rekenen!

– Een interview/artikel van mij op Lindanieuws.nl!

Inmiddels is er ongeveer 2.300 euro gedoneerd! Ik wil via deze weg iedereen die gedoneerd heeft ontzettend bedanken! We zijn er nog lang niet, maar dit is een heel mooi begin, ik ben er zo onwijs blij mee! Blijf alsjeblieft doneren & delen!

Achter de schermen blijf ik keihard werken aan mijn doel om het benodigde bedrag op te halen, en daarbij natuurlijk Lipoedeem op de kaart te zetten! Hoe meer mensen er bekend mee zijn, hoe sneller het herkend zal worden. Iedere Lipoedeemdame heeft recht op de juiste aandacht en behandeling, en hopelijk worden met deze acties ook meer aandacht geschonken aan de noodzaak van operaties bij Lipoedeem, zodat deze beschikbaar worden voor iedere Lipoedeemdame.

Blijf mij volgen via Facebook , hier plaats ik regelmatig updates!

 

Liefs,

Lipoedeemdame

lipoedeemdame-Leonie-768x1024

Dream or donate: Help mij weer lopen!

Lieve lezers/volgers,

Ik ben op 21 augustus gestart met een dream or donate pagina. Dit omdat mijn Lipoedeem op dit moment zo erg is, dat het medische noodzaak is geworden om te gaan opereren, wil ik niet op mijn vijfentwintigste in een rolstoel belanden.

©Lipoedeemdame

©Lipoedeemdame

Alle donaties zijn super welkom, delen is ook heel erg lief!

Liefs,

Lipoedeemdame.

 

Zwangerschap en Lipoedeem

Lipoedeemdame

©Lipoedeemdame

Had je mij vroeger als jong meisje gevraagd wat ik later wilde worden, dan was mijn antwoord geweest: mama. Helaas kreeg ik als kind al van mijn ex-huisarts naar mijn hoofd geslingerd dat ik nooit zwanger zou worden als ik niet zou afvallen. Ook van mijn naaste omgeving kreeg ik te horen dat het nooit zou gebeuren, mits ik net zo dun zou zijn als mijn vriendinnetjes. Van mijn zevende tot eenentwintigste levensjaar ben ik hier onzeker over geweest. Ik heb gigantisch getwijfeld aan mijn kunnen. Was het voor mij wel mogelijk om mama te worden?

Toen de diagnose lipoedeem werd gesteld, groeide mijn onzekerheid. De kinderwens was groter dan ooit tevoren, maar de onrust en zorgen die ik door lipoedeem had, waren misschien nog wel groter. Er schoten zoveel vragen door mijn hoofd. Zou ik fysiek in staat zijn om een kindje te kunnen dragen? Zou de lipoedeem niet verergeren? Wat nou als het een meisje zou worden? Krijgt die dan ook lipoedeem? Om maar niet te beginnen over de angst die ik had over de vooroordelen van anderen.

Na mijn diagnose ben ik doorverwezen naar het Erasmus MC in Rotterdam. Daar werd ik ‘behandeld’ door een dermatoloog die mij gouden bergen (lees: operaties) beloofde, mits ik goed mijn best zou doen en zijn adviezen zou opvolgen. Zo gezegd, zo gedaan. Anderhalf jaar lang heb ik geknokt om aan zijn eisen te voldoen en in aanmerking te komen voor operaties die mijn leven dragelijker zouden maken. Maar bovenal: die mijn droom om een eigen gezin te hebben uit zouden doen komen.

Zijn eis was een tailleomvang van maximaal honderd centimeter. Ik ben op eigen kracht en met veel discipline van ruim honderdvijftig naar honderdacht gegaan, maar die laatste centimeters wilden niet. Alles heb ik er voor gelaten en gedaan; een andere leefstijl, vier keer per week zwemmen, tientallen kilometers fietsen, urenlang wandelen… hoeveel last ik ook had van mijn gezwollen benen en armen en hoe uitgeput ik ook was; mijn vastberadenheid was groot. Dit moest slagen.

Het viel mij toen al op dat het vetschort op mijn buik niet afnam. Ik heb aan de dermatoloog gevraagd of dit ook onderdeel van lipoedeem zou kunnen zijn. Hij zei stellig dat dit absoluut niet kan en dat ik maar gewoon iets beter mijn best moest doen. Anders zou ik moeten nadenken over andere stappen. Ik besloot het nog een half jaar te proberen, maar toen ik na een half jaar terugkwam bleek de omvang nog altijd honderdacht centimeter (stabiel blijven is ook een kunst, weet ik nu!). De dermatoloog verzuchtte met veel gevoel voor drama dat er ‘dan nog maar een ding opzat: een gastric bypass’. Ik heb een potje zitten janken en besloot wederom om zijn advies maar op te volgen. Ik zal het stukje intake bij het Slotervaart te Amsterdam maar even overslaan, wat dat heeft niet lang geduurd. De gastric bypass is er namelijk nooit gekomen en zal er ook nooit komen.

De avond voor de eerste voorlichtingsdag sloeg ik de infofolder er nog eens op na. Ik had een gigantisch onderbuik gevoel; iets zat me niet lekker. Toen las ik de volgende zinnen in de folder: ‘Als je niet voor jezelf kunt toegeven dat je een eetverslaving/probleem hebt, kom je niet in aanmerking voor de operatie’. Dit sloeg in als een bom. Ineens wist ik dat ik klaar was met de dermatoloog (de zoveelste arts met een vooroordeel). Ineens was ik ook klaar om de touwtjes over mijn eigen leven en mijn eigen gezondheid in handen te nemen. Ik heb het hele gastric bypass-traject afgeblazen en de dermatoloog gedag gezegd.

Pompeii3

©Lipoedeemdame

Mijn man en ik zijn voluit voor een gezinnetje gegaan. En tegen alle vooroordelen, tegen alle angstaanjagende verhalen en alle andere negatieve vibes in, lukte het al binnen een maand of twee! Op de sterfdag van mijn vader testte ik positief. We konden ons geluk niet op! Wat bijzonder! Mijn man en ik hadden een week later toevallig een vakantie naar Rome op de planning staan. Daar zagen we de meest wonderschone plekken. Het was maart, de zon straalde, het was warm. En mijn zwangerschap maakte alles nog net even iets zonniger en mooier. Ik stond tussen de ruïnes van Pompeï, had uitzicht op vulkaan Vesuvius en genoot van het leven wat in mij groeide. Tegen alle verwachtingen in was ik gewoon zwanger van een mini-mensje en alles verliep voorspoedig. Wat de lipoedeem ging doen wist ik natuurlijk niet, maar ik had besloten dat come what may, het het meer dan waard zou zijn.

Ik liep in het ziekenhuis onder medische indicatie bij een gynaecoloog. Bij de verloskundige blijven was geen optie. Dit uiteraard, omdat dat mijn BMI te hoog was (door de lipoedeem natuurlijk). Na de vakantie hadden we onze eerste echo en ik zou dan ongeveer acht weken zwanger zijn. De gynaecoloog droeg een beoordelende blik en was niet erg behulpzaam tijdens het maken van de echo, maar er was een mooi kloppend hartje te zien, dus ik liet het gaan. Maar tijdens het in-take gesprek liepen de gemoederen hoog op. Ondanks dat ik bij de doorverwijzing via de verloskundige had aangegeven dat ik wilde dat de gynaecoloog zich goed zou inlezen in mijn ziekte, begon de dame – zonder de eerder gemaakte echo te bespreken – met het spuien van allerlei bangmakerij. ‘Je hebt verhoogd risico op doodgeboorte, op een miskraam, op afwijkingen, suikerziekte, gewichtstoename’. Mijn mond viel open van haar toon en woorden. ‘Ik wil dat je naar een diëtist gaat en vervroegd een glucose test laat afnemen’, vervolgde ze.

Ik vroeg haar bloedserieus of ze zich had ingelezen in mijn dossier, en dit had ze niet gedaan. Ze was er niet aan toegekomen. Het zou alle verschil maken als ze dit wel zou doen, dacht ik toen. Dus ik vroeg haar of ze het dossier alsnog even wilde doorlezen, voordat ze haar verhaal zou vervolgen. Wij hadden geen haast! Hardop las ze voor: ‘hm.. ohja.. ja.. LIP-oedeem’. Ze keek naar mijn gezicht. ‘Ja, ik zie het’. Hierbij maakte ze een handbeweging bij haar mond. Mevrouw dacht dus dat ik een ziekte had aan mijn lippen. Ik ben heel erg boos geworden en heb gelijk contact opgenomen met de verloskundige die me naar haar had doorverwezen. Ze is op het matje geroepen en ik kreeg bij de tweede echo een andere gynaecoloog.

Pompeii2

©Lipoedeemdame

De tweede echo begon in eerste instantie positief. De nieuwe gynaecoloog had zich ingelezen en we voerden een heel fijn gesprek. Vrolijk gingen we de echoruimte in, maar daar sloeg het noodlot toe. Ons kindje bleek te zijn overleden. Er was geen hartslag meer te vinden. Het verdriet was onkenbaar groot. De boosheid misschien wel groter. Alle vooroordelen, alle waarschuwingen… waren ze dan toch terecht geweest? Had die kille omgeving dan toch gelijk gehad? Boosheid veranderde terug in verdriet, vervormde naar ongeloof. Maar ik moest er doorheen. Ik moest me beseffen: onze lieve kleine Gummy, zoals we haar hebben genoemd, omdat ze al een perfecte gummy bear was. Ze was er niet meer.

And somehow it moved me
Your love has powers over me
Oh what dream is this?

Somehow it towers over me
Send your love to move me

My world has powered over me
In perfect ruins

Somehow it towers over me

Pompeii

©Lipoedeemdame

Na een paar maanden wist ik veel van mijn vastberadenheid weer terug te krijgen. Ongedwongener dan voorheen waagden we opnieuw een sprong in het diepe. En opnieuw was ik heel snel zwanger. Ditmaal nam ik de touwtjes zelf in handen. Ik heb alles zelf gemonitord, geregeld en gepland. Bij iedere afspraak was ik voorbereid met de juiste informatie, zodat mijn kindje en ik wél de juiste zorg, maar geen vooroordelen over ons heen zouden krijgen. De zwangerschap verliep nu extra spannend. We waren angstig, maar hadden er een positief gevoel over. De weken tikten weg. We gingen weer op vakantie; ditmaal naar Dubrovnik, in Kroatië. Tijdens een tropische regenbui ben uitgegleden en landde ik bovenop mijn buik op gladde straten. Onze harten stonden stil, maar er bleek niets aan de hand. Mijn lipoedeem-schort had de baby beschermd. Een paar dagen na terugkeer in Nederland, met zestien weken zwanger, durfden we er pas echt in te gaan geloven. We hebben het toen pas bekend gemaakt bij familie en vrienden en op social media. Ook op de Facebook-pagina Lipoedeemdame heb ik mijn zwangerschap toen aangekondigd.

Ik heb vaak gelezen dat er dames zijn die bewust hun kinderwens opzij zetten, omdat zij bang zijn dat hun lipoedeem verergerd. Ik kan nu uit ervaring vertellen dat ik een vrij makkelijke zwangerschap heb gehad. Ja, de pijn was blijvend aanwezig en de benen voelde nog altijd als lood, maar dat was niets nieuws. Ik voelde me goed. Ik was happy.

Pas na de vierendertigste week werd het erg zwaar. Toen begon de lymfoedeem zich meer te vormen. Er heeft zich in vier weken tijd zulke heftige (lymf)oedeem en zwangerschapsoedeem ontwikkeld dat ik amper nog kon lopen. Om die reden ben ik met achtendertig weken ingeleid. En nu, zeven weken na de bevalling die uiteindelijk uitliep op een keizersnede, is de lymfoedeem zo heftig dat ik echt actie moet gaan ondernemen en actief opzoek moet gaan naar nieuwe een arts. Een nieuwe arts die mij manuele lymfedrainage en steunkousen kan aanmeten, want ik pas mijn schoenen niet meer.

Een zwangerschap met lipoedeem kan heftig zijn. De kans bestaat dat de verergering van mijn lipoedeem, nu dus ook gecombineerd met lymfoedeem, nog verder doorzet dan nu al het geval is. Ik moet keihard gaan knokken om dat te voorkomen en onder controle te houden. Maar mijn antwoorden heb ik gekregen. Mijn grootste angst is als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik werd zwanger. Ik droeg een kind. En nu ben ik mama, en ligt mijn zoon op het moment van schrijven heerlijk in mijn armen te slapen.

Lipoedeemdame

©Lipoedeemdame

 

Beste Jan

imageBeste Jan,

Of Henk, Robert, Diederik, Felix, Noah, Gijs, Sven, Mark… Het maakt eigenlijk niet zoveel uit hoe jullie heten. Waar het om gaat is dat jullie te boeken staan als keurige, blanke, autochtone Hollanders. Maar voor het verloop van deze brief, hou ik Jan aan.

Dus beste Jan. Ik vind het niet zo leuk hoe jij me behandeld. Vrouwen horen vrij en veilig de straat over te kunnen gaan, roep jij nu. Maar volgens mij meen je dit niet echt. Want wanneer ik de tram in stap, kijk jij op. En bekijk je mij van top tot teen. En tik je je vrienden aan. En lach je mij uit. Mij, een oer-Hollandse, blanke, autochtone vrouw met een paar maatjes meer.

Wanneer er vervolgens een andere vrouw instapt – blond en slank en vermoedelijk ook blank, autochtoon, oer-Hollands – kijk jij opnieuw op. En tik je je vrienden opnieuw aan. Nu vol bewondering. En dan fluisteren jullie met elkaar over haar. Een beetje eng vind ik het. En vaak denkt zo’n vrouw er volgens mij ook zo over.

Toen ik ooit naar Pinkpop ging, beste Jan, kreeg je ruzie met mijn vriend. Ik stond gewoon lekker te genieten van Bruce Springsteen. Dat hoort te kunnen in Nederland. Maar jij vond van niet. Je ging achter me staan en maakte gebaren naar me. Je maakte foto’s van mijn achterste. Toen mijn vriend zijn biertje naar je kop gooide, vloog je hem met vijf anderen aan. En riep je herhaaldelijk dat ik een varken was.

Je verschilt dus niet zoveel van jouw beeld van een Marokkaan, een Afrikaan, een Syriër; of korter, een asielzoeker, beste Jan. Jarenlang heb je Nederlandse vrouwen als vee behandeld. Bekeken als een keurslager en in vernederende hokjes geplaatst. Vrouwen die jij onaantrekkelijke achtte moesten dat verbaal ontgelden. En er moest een piemel in vrouwen die jij wel lekker vond.

En nu zanik je dus over asielzoekers, gekke Jan. Over buitenlandse mannen die ‘onze vrouwen’ bedreigen. ‘Onze vrouwen’. Wij zijn niet van ‘jullie’, Jan. Laat dat eens tot je botte harses doordringen. En misbruik ons niet weer om een punt te maken.

Groet,

Lipoedeemdame.

De supermarkt

Vandaag moest ik voor wat vergeten boodschapjes naar de supermarkt. Voor mij was dit vroeger altijd een hele opgave, omdat ik erg verdrietig werd van de vernederende blikken van de winkelende medemens. Nu ik ‘beter weet’ heb ik daar maling aan, en heb ik eerder medelijden met de kortzichtigheid van sommige mensen.

Regelmatig wordt mijn lichaam zorgvuldig af gescand alsof ik een of ander buitenaards wezen ben, waarna de persoon in kwestie ook nog eens even afkeurend mijn boodschappen mandje bekijkt. Oh nee! Die dikzak heeft koekjes in haar boodschappen mandje! Dat mág toch helemaal niet?! Vroeger zou ik het zelfs gelaten hebben om iets lekkers te kopen, ongeacht of het voor mijzelf was, of voor bijvoorbeeld visite of een verjaardag. Ik voelde me altijd verschrikkelijk opgelaten.

Tegenwoordig zijn veel mensen erg bezig met hun uiterlijk, gezond eten en bewuste voeding, maar daarmee denken sommige ook het recht te hebben om anderen die wél dat ene koekje of die ene zak chips kopen, te mogen afzeiken. Of dit nou met blikken of met woorden zijn. Zo ook had ik vandaag, na dit een lange tijd niet te hebben gehad, weer last van een typerend gevalletje van ‘afzeiken’. 170_snoeptomaatjes

Zoals ik hierboven al noemde was ik op de fiets (door de stromende regen, jawel) naar de supermarkt om een aantal boodschapjes te halen die vergeten waren met de grote wekelijkse boodschappen. Onder andere Bami pasta, toiletpapier en appels. En ja, ik had toevallig ook iets lekkers meegenomen; een bus slagroom voor een toefje in de koffie op deze koude, natte, deprimerende dag. Ik liep mijn vertrouwde supermarkt in, en kwam daar bij de groente en fruit afdeling een vrouw tegen die midden in het gangpad diep verzonken in  gedachten snoeptomaatjes stond te eten. Wat ik heel apart vind, eten terwijl je boodschappen doet. Maar goed, wie ben ik.

Op het moment dat ik langs liep viel haar blik uiteraard direct op mij en ze keek vol verbazing naar wat ik nou in m’n mandje stopte. Ik pakte een zak appels en liep richting de kassa. Daar aangekomen zette ik mijn boodschapjes netjes op de loopband en legde het beurt balkje neer. Ik keek achter mij om te kijken of er al iemand achter mij was aangesloten, en wie stond daar? Jawel, een en dezelfde mevrouw, die aan haar volgende snack was begonnen (blauwe bessen dit keer), zowat gehypnotiseerd kijkend naar mijn billen, terwijl ze onvermoeibaar de blauwe bessen in haar mond wierp als een bezetene. Ik heb me omgedraaid en ben terug gaan staren. Toen haar ogen de mijne vonden stopte ze direct met haar vreetfestijn en haalde ik lachend mijn wenkbrauwen op.

blauwe-bessen

Tja, wat moet ik nou met dit soort mensen, denk ik dan.. Ze zette haar über gezonde boodschappen op de band en bekeek voor een laatste keer mijn boodschappen terwijl ik bezig was met pinnen. De cassiere was inmiddels begonnen aan de boodschappen van mevrouw en keek verbaasd op toen ze een lege plastic verpakking van snoep tomaatjes tegenkwam. “Mevrouw, hier horen snoeptomaatjes in”. Met een niet begrijpende blik keek ze de cassiere aan, waarna ze tot reden kwam en zich ineens besefte dat het niet echt normaal is om producten op te eten voordat ze gekocht zijn. “ja…uh…ehm.” stamelde ze over haar woorden met een beschaamd gezicht zo rood als een tomaatje…

Sommige mensen… laat ik er maar gewoon om lachen :)