Vettaks?!

Vandaag stuitte ik via Facebook op een artikel van Metronieuws en ik was weer eens met stomheid geslagen.

De journaliste die het artikel schreef heeft het over een zogenaamde ‘vettaks’. Ze omschrijft het als een belasting op vet eten met als voorbeeld hamburgers van de McDonalds. Er is al een geringe tijd een discussie gaande over het belasten van de ‘vette hap’ waar wij Nederlanders zo gek op zijn, vergelijkbaar met accijns op drank en sigaretten.

 

06mcdonalds2-articleLarge

In mijn ogen is het discussiëren hierover helemaal niet realistisch. Zolang een cheeseburger goedkoper is dan een broodje gezond, zijn de verhoudingen helemaal zoek. In de supermarkt krijgt de consument de keuze tussen een opwarm maaltijd van € 2,99 waar onwijs veel suikers en toegevoegde kleur en smaakstoffen in zitten of het los kopen van ingrediënten, wat veel duurder is. Een bak aardbeien kost al gauw € 3,50 terwijl je voor dezelfde prijs 3 zakken chips koopt. Door het grote prijsverschil tussen gezond en ongezond voedsel, kunnen mensen het zich niet veroorloven gezond te eten. Het lager belasten van gezond voedsel zou een betere oplossing zijn.

Hetgeen wat mij zo onwijs boos maakte in dit artikel is hoe het begint. Ik citeer:

‘Even na negen in de ochtend zie ik een – op zijn zachtst gezegd – forse man de McDonalds inlopen. Ik vraag me af wat hij gaat bestellen. Laten we eerlijk zijn, de meeste mensen gaan niet naar het fastfoodrestaurant vanwege de overheerlijke koffie of het verse fruit. Dus vrees ik dat hij een ontbijt naar binnen gaat werken dat bulkt van het vet en het zout.’

De schrijfster stelt te vrezen voor de man’s gezondheid, maar dit is natuurlijk onzin. Die ‘vrees’ dient als excuus om de forse man te kunnen bekritiseren. In een grote krant nota bene, zonder te weten of die ‘vrees’ daadwerkelijk terecht is (wellicht bestelde meneer inderdaad een fruitsalade), pronkt de dunne dame met haar kennis over zouten en vetten.

Nog zoiets moois is het vaak uitgesproken argument over de hoge kosten waarmee dikkerds onze maatschappij zouden opzadelen. Wat zou meer kosten? Een dikke dommerd die dus juist méér consumeert of een dunne slimmerd die weinig eet en maximale hypotheekrente aftrekt? Wie de maatschappij wat kost, is maar net hoe je het bekijkt. Opnieuw een onzinnig argument om het afkraken van dikke mensen mee te willen rechtvaardigen. Want het is zó moeilijk de levensstijl van andere mensen te respecteren.

Zelf heb ik dit soort ongewenste ‘hulp’ van anderen al veel te vaak meegemaakt; mensen die mij staan te bekritiseren en hun vooroordelen zelfs uitspreken, zogenaamd om mij te helpen, maar eigenlijk natuurlijk vooral om een statement over hun eigen leven te maken. Kijk eens hoe gezond ik leef!

Een recent voorbeeld van dergelijk gedrag is mijn bezoekje aan de Kruidvat. Heel onschuldig zou je zeggen. Ik kwam daar voor shampoo, lenzenvloeistof en tandenborstels. Ik rekende mijn spullen af en achter me stond een oude mevrouw die 2 bussen Pringles afrekende, terwijl ik mijn artikelen inpakte. “Ze zijn niet voor mij hoor!” zei ze hardop tegen de kassière. Die lachte schaapachtig en zag mij al een wenkbrauw optrekken. Ook zij vond de uiting van de vrouw overduidelijk vreemd. Vervolgens zette mevrouw haar klaagsalvo voort door “Ja, want IK eet die troep niet hoor” te roepen. De verwijtende toon deed me bijna klappen van woede. Ik heb heel snel tot 10 geteld en ben weggelopen. Ik hád er iets van kunnen zeggen, maar wat had ik daar uiteindelijk aan gehad? Ik ben niemand een verklaring verplicht over wat ik eet, wat ik koop, hoe ik mijn leven leid. Deze vrouw had beter moeten weten, maar blijkbaar is ze zo onzeker dat ze het nodig vond haar grote scheur open te trekken en iemand een naar gevoel te bezorgen.

Het kan nog erger; zo heb ik het een jaar of twee geleden meegemaakt dat er een ventje van een jaar of 14 mij in de La Place openlijk belachelijk stond te maken, terwijl ik met mijn man in de rij stond. Dit mannetje voelde zich geroepen om op een zeer huichelachtige manier zijn zusje een por te geven en te wijzen en smoezen in mijn richting. Samen stonden ze me publiekelijk uit te lachen. Niemand in de rij die zich geroepen voelde dit mannetje tot de orde te roepen, dus deed mijn man dat maar. Deze greep hem hardhandig bij z’n schouder en ineens was iedereen alert! Meteen hoorde ik geroezemoes achter me: “zo wat doet die man nou!” Sensatie alom. De jongen deed net alsof hij niets had gedaan en verschuilde zich achter z’n mammie. Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik er WEL wat van heb gezegd. Ik heb de moeder aangesproken op het asociale gedrag van haar zoon. Ik vroeg haar of zij het normaal vond dat haar zoon mensen publiekelijk belachelijk maakte. Haar antwoord was “hij deed niets mevrouw”. Ik wees haar vervolgens op de kwetsende uitingen van haar zoon en zei daarbij dat ik me als moeder dood zou schamen als mijn kind zich zo zou gedragen. Ik schreeuwde vervolgens naar haar;

“Want ik ben ziek. Ik heb Lipoedeem. Ik ben dik en ik kan er geen ene klote aan veranderen”.

Daar schrok ze van. Ik eiste een excuus van haar zoon, maar deze kwam er niet. Ze liepen weg en ik riep ze nog na “een fijne dag nog! Ik hoop dat je je deze dag voor altijd zult herinneren.” De medewerker aan de kassa van de La Place schrok zo erg dat hij spontaan zijn excuses aanbood.

Dit alles maakt me nieuwsgierig naar wat de meneer in McDonalds tegen de journaliste van Metronieuws had gezegd, als zij haar ‘vrezen’ openlijk tegen hem had geuit. That would have been interesting! 

Heb jij wel eens zulke gekke situaties meegemaakt? Zo ja, hoe ging/ga je hiermee om? Ik ben benieuwd naar jullie verhalen/reacties.

10 gedachten over “Vettaks?!

  1. Marja

    Ik sta achter de.kassa in een bouwmarkt. Het was koffietijd dus ik vraag mijn collega me over te nemen. Ik geef mijn klant over aan mijn collega en zeg pff ik val bijna van d graat omdat het al wat later was. Zegt de klant.tot mijn verbazing, nou dat zal.wel.meevallen je hebt vet genoeg. Zo kwetsend he

    Reageren
    1. Lipoedeemdame Bericht auteur

      Jeetje Marja, wat een nare ervaring is dat geweest! Heb je er iets van gezegd tegen die klant? en hoe reageerde je collega?

      Reageren
  2. Debby

    Wauw, dat is even de spijker op z’n kop slaan! Het lastigste vind ik nog de blikken. Dus de veroordelende blik (de blik die de betreffende journaliste van zal hebben gehad) zonder dat er woorden bij komen kijken. Je voelt dat mensen kijken, hun oordeel al klaar hebben. Die blik waardoor je je bijna schaamt om in het openbaar te eten. Waarvan andere zeggen, joh deb, die blik verbeeld je je. Dat zit meer in jou hoofd. Ja. Vast.

    Reageren
    1. Lipoedeemdame Bericht auteur

      Hoi Debby, heel erg herkenbaar wat jij verteld. Dit gevoel heeft mij ook onwijs vaak bekropen en dat doet het vaak nog. Heel erg lastig om je daar overheen te zetten. Ik denk altijd: waarom zou ik mijn goede eetlust laten verpesten door deze mensen? Als ik zelf bewust bent van wat ik eet, is het al een stuk ‘makkelijker’ om mee om te gaan, naar mijn ervaring. Maar dat gevoel van veroordelingen zal altijd blijven ben ik bang…

      Reageren
      1. Debby

        Er zijn momenten dat ik het beter aan kan. Maar de onzekerheid en het ongelukkig zijn met jezelf blijft bij mij overheersend aanwezig. Het oordelen van anderen kan ik lastig naast me neerleggen. Daarnaast doe ik het zelf ook, mezelf naar beneden halen. Dan kijk ik naar mezelf door de ogen van anderen, en dan bedenk ik allerlei dingen wat hun wel niet van mij moeten denken. Ik hoop dat ik het ooit naast me neer kan leggen, of beter nog: het kan accepteren. Dat ik in de spiegel kijk en kan denken bij mezelf: ik ben ok. Hopelijk helpen de forums en bv jouw blog me stukje bij beetje mezelf te accepteren!

        Reageren
  3. denise

    Had het een keer met een collega, we stonden bij de bus halte te wachten. Het regende een beetje. En was beetje fris maar zij stond te trillen alsof we op de noord of zuidpool stonden. Ze is dan ook anorexia dun. Zegt ze kom we gaan in het bushokje wachten. Eenmaal daar zegt ze jeetje wat is het koud. Gezegd nergens last van te hebben. Zegt ze nee jij bent dik genoeg om vet als warmtebron te hebben. Gezegd liever meer vet dan anorexia dun. En toen wist ik nog geen eens van m.n lipoedeem af. En zo heb ik er nog wel meer van dat soort acties met van die anorexia dunne scharminkels. Nee dat is prachtig! Liever iets meer vet op m.n lijf dan trillen alsof ik op de noordpool sta.

    Reageren
  4. Arma Fokkema

    Ik zit al heel lang in een rolstoel. De rare reacties zijn echt niet meer te tellen. Maar ik heb geleerd om ze zielig te vinden, de mensen die ze uitspreken. Zielig en dom. Ze kijken niet verder dan hun neus lang is.

    Reageren
    1. Randy Timmers

      Ik denk dat er grote behoefte is aan een tegengeluid, wat deze site dan ook is. Tuurlijk is mentaal er boven staan het beste, maar ik vind dat er in onze samenleving langzaamaan geen plaats meer is voor mensen met overgewicht of een bepaalde zichtbare handicap. Als je de verhalen hier hoort en leest, zie je een superieure houding van een bepaald soort mensen, en een terugdeinsende houding van de dikkerds die zijn gaan vinden dat ze inderdaad minderwaardig zijn. Kortom, de harde taal hier tegen de slanke den mag misschien lullig zijn, maar het is tegenbeweging, een duw, met als poging een samenleving te creeeren waar gewoon ruimte is voor iedereen. Of je nu dik, dun of wat dan ook voor smaak, kleur of vorm bent.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>